Penne VIII !!!!!!!! – இது ஏனோ

நீ எங்கே இருக்கிறாய் என் அன்பே !!
நீ இன்றி தவிக்கிறேன் நாளும் நான் இங்கே !!
உந்தன் அன்பு ஒன்று இல்லாது !!
எந்தன் ஜீவன் என்றும் வாழாது !!
என்று உனக்கு தெரியுமல்லவோ !!

விடியும் வரை பேசிய நாட்களை மறந்து விட்டாயோ !!
பேசிப் பேசிப் புன்னகைத்த வார்த்தைகளை விழுங்கி விட்டாயோ !!
உன்னை கண்டபின் என் வாழ்வில்
என்றும் உன்னை எண்ணாத நாட்களே
இதுவரை கிடையாது !!
உன்னை காணாது தவிக்கும் என் மனதிற்கு
நீ திரும்பி என்னிடம் வரமாட்டாய்
என்று தெரியாது !!
என்றும் அது புரியவும் புரியாது !!

சட்டென என் வாழ்வை விட்டுப் பிரிந்தாயடி !!
நாளும் உன் நினைவுகளால்
என் கண்களை நனைத்தாயடி !!
வேரோடு பிடுங்கிய இளஞ்செடியானேனடி !!
சட்டென கிழிந்த புதிய சட்டையானேனடி !!
கரையோரம் ஒதுங்கிய உடைந்த படகானேனடி !!
புயலில் சிக்கிய குப்பைக் காகிதமானேனடி !!
இதுவெல்லாம் கெட்ட கனவாய் இருந்துவிடக் கூடாதோ !!
அல்லது நானே எழுதிய ஒரு சிறுகதையாய் இருந்துவிடக் கூடாதோ !!

அன்று என் கேள்விகளுக்கு நீ விடை தரவில்லை !!
இன்று அக்கேள்விகளே விடைகளாய் மாறிய மாயம் என்னவோ !!

என் கேள்விகளே என் காதினுள் வேள்விகளின் மந்திரமாய் அனுதினமும் ஒலிக்கும் மாயமும் தான் என்னவோ !!

சோகம் என்னும் போர்வை போர்த்தி !!
நினைவுகள் என்னும் தலையணை கொண்டு !!
வாழ்க்கை என்னும் கட்டிலில் !!
எப்பக்கம் சாய்ந்தும் !!
தூக்கம் வராமல் ஒவ்வொரு நாளும் தவிக்கிறேன் !! இது ஏனோ !!

எத்தவறும் செய்யாத என்னை
அடைத்து விட்டாயடி !!
சோகம் என்னும் இக்கொடுஞ்சிரையில் நுழைத்து விட்டாயடி !! இது ஏனோ !!

வலியும் இன்று சுகமென ஆனதடி !!
கண்ணீரும் வேர்வை போல் வழிந்தோடுதடி !!
நெஞ்சுக்குள் என்னென்னவோ காயம் !!
அது என்னுள் வந்ததென்னவோ பெரும் மாயம் !!

மாலையில் சூரியன் மறையுதடி !!
இரவில் நிலவு குறையுதடி !!
நான் நடக்கும் சாலையில் கூட்டம் நிறையுதடி !!
கண் முன்னே பூமி மெல்ல உறையுதடி !!
ஏனோ என் உறவுகள் இன்று என்னைவிட்டு மெல்ல மெல்ல கரையுதடி !!

கலராய் இருந்த கண்கள் இன்று மீண்டும் கருப்பு வெள்ளையாய் மாறியதேனோ !!
நீயும் நானும் ஒன்றாய் போகும் போது நீளாத பாதைகள் இன்று நீளுவதேனோ !!
பசும்பொன்னும் இன்று நான் தொட்டால் வெறும் மண் என்று ஆகுவதேனோ !!

கூட்டத்தில் சிரிக்கின்றேன் !!
சிரிப்பதையும் குறைக்கின்றேன் !!
தனிமையில் அழுகின்றேன் !!
அழுவதையும் மறைக்கின்றேன் !!
கனவில் கூட நினைத்துப் பார்க்காததெல்லாம் நடப்பதேனோ !!

நீ என்னை விட்டுச் சென்ற பாரம் !!
ஏனோ இன்னும் என்னை விட்டு விலகவில்லை பெண்ணே !!
நான் அழுகை மழையில் நனைந்த ஈரம் !!
ஏனோ இன்னும் காயவில்லை கண்ணே !!
மெல்ல மெல்ல நான் கடக்கின்ற வாரம் !!
ஏனோ இன்னும் உன்னை மறக்கவில்லை தன்னே !!

எழுதுகிறேன் !!
எழுதுகிறேன் !!
எழுதுகிறேன் !!
உன் நினைவை !!
அப்போதாவது என் அழுகையில் !!
காகிதம் நனைந்து !!
நிறுத்தி விடுவேனென்று !!
என் அழுகையின் அளவைப் போல் !!
காகிதமும் அளவில் நீண்டு செல்வதேனோ !!

அமிர்தம் இன்று விஷம் போல் கசக்குதம்மா !!
விஷம் இன்று அமிர்தம் போல் இனிக்குதம்மா !!
உடைந்த பானையாய் வாழ்வு மாறுதம்மா !!
வாழ்ந்து என்ன பயனென தோன்றுதம்மா !!
இது ஏனோ !!

நிலவும் நட்சத்திரங்களும் வானினை பகிர்ந்து கொள்வது போல !!
நானும் உன்னுடன் என் வாழ்வை பகிர்ந்து கொள்வேன் என்றெண்ணினேன் !!

ஆனால் !!
இச்சூரியனுக்கு !!
நிலவும் ஜோடி இல்லை !!
நட்சத்திரமும் ஜோடி இல்லை !!
என ஆனதடி !!
இது ஏனோ !!

நெருக்கமாக இருப்பது காதல் என்றால் !!
கடைசி வரை மறக்காமல் !!
வெறுக்காமல் !!
இருப்பதும் காதல் தான் !! என் கடைசி மூச்சு வரை !!
உன் நினைவை இழக்கமாட்டேன் !!

அன்பே !!
உன் கைக் கோர்த்து !!
காலம் எனும் வாகனத்தில் !!
வாழ்க்கை எனும் பாதையில் !!
பயணிக்க எண்ணிய நான் !!
இன்று உன்னை பிரிந்து தனிமையை நாடுகிறேன் !!
தினமும் வாடுகிறேன் !!
இது ஏனோ !!

Published by @ The Emotional Ink !!

Aspiring Writer with an Emotional Heart who is basically asusual an Engineer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: